With a special thanks to my dear friend in order for his cooperation
Translation by: Sobhan. Hosseinzadeh
Tears idle tears, I know not what they mean
Tears from the depth of some divine despair
Rise in the heart and gather to the eves,
In happy autumn fields,
And thinking of the days that are no more.
Fresh as the first beam glittering on a sail
That brings our friends up from the underworld.
Sad as the last which reddens over one
That sinks with all we love below the verge
So sad, so fresh, the days that are no more
Ah sad, and strange as in dark summer dawns
The earliest pipe of half –awakened birds
To dying ears, when unto dying eyes
The casement slowly grows a glimmering square
So sad so strange, the days that are no more
Dear as remembered kisses after death,
And sweet as those fancy feigned
On lips that are for others; deep as love,
Deep as first love, and wild with all regrets;
O Death in life, the days that are no more!
***
اشک ها، اشک هايي بیهوده
اشک ها، اشک هايي بیهوده ،به چه معناست، نمي دانم
اشک هايي از جنس یأس
كه از دل بر مي خيزند
و در دیدگان به هم مي آیند
در نگاهی به مزارع شاد پائیزی
و در اندیشه روزهايی كه بر باد رفته اند
به جانبخشي نخستین تلألؤ خورشید بر يك بادبان
كه گويي هم تبارانمان را از دنياي تباهی فرا مي خواند
و غم انگیز چونان آخرین طلیعه اي كه به سرخی مي گرايد
و در خود مي بلعد همه آنچه كه از درون به آن عشق مي ورزيم
چه غمناک و با طراوت، روزهايی كه بر باد رفته اند
آه، چه غمگین و غریبانه، همچو تابستان
كه نخستین چهچهه پرندگان نيمه جان را در تاريكي محو مي كند
آنجا كه گوش ها نمي شنوند
و آن هنگام كه در قاب چشمانی غبار آلود كور سوي نوری خودنمايي مي كند
چه غم انگیز و غریب، روزهايی كه بر باد رفته اند
به سان بوسه هاي خاطره انگیز پس از مرگ،دوست داشتنی!
و شيرين چون تصور تحريك کننده لبانی كه از آن دیگران است
ژرف چون عشق ،
ژرف چون اولین عشق و شیفته با همه افسوسش
و اين مرگ در عین زندگیست، روزهايی كه بر باد رفته اند
